Akşam Oldu

0
245

(Akşam oldu. Yüreğim, varını yoğunu müsrifçe harcayan bir bahar kadar gamsız, seni bekliyor. Nerde kaldın? Nerdesin, ey gönüller fırtınası?

Yaz meltemleriyle tatlı tatlı çırpınan bir perde gibi, yüreğimin açık duran penceresinde, helecan ve ümitle kabarıp taşarak seni bekliyorum. Nerde kaldın, nerdesin? Es!…Gizlendiğin yerden çık artık,ey gönüller fırtınası!

Evvelce nasıl, ne diye geldin? Geldin de azamet ve haşmetinle uğuldar olup, bu câhil yüreği, gömülü olduğu alaca karanlıktan çıkardın, göz kamaştırıcı sırlarınla yüz yüze getirdin, sonra da kaçtın, günlerin gecelerin ardına saklandın, ey zâlim rüzgâr, ey gönüller fırtınası!

Akşam basıyor. Karanlıktan da aydınlıktan da uzak olan bu kişmirî gök, bir siyâhî köle ile, bir sarışın câriyeden doğmuş, çalık renkli melez edâsiyle karşımda boy göstermekte. Benden ne istiyor? Dilini dileğini anlamıyorum ki… Gel, gel de sen sor… sen anla ey koca saltanatlım, ey gönül fırtınası!

Senin için cihet zaman ne ola? Doğudan es, batıdan es, yerden es, gökten es..

İster öldür, ister dirilt, ey gönül fırtınası!

Seni kim istemezse istemesin. Heybetinden dehşetinden kim korkarsa korksun, kim kaçarsa kaçsın. İstemeyeni sen de isteme, kaçandan sen de kaç. Ama o meçhûl inzivandan benim için çık. Es, uğulda; ey gönül fırtınası!)

HANCI-Sâmiha AYVERDİ, Kubbealtı Neşriyâtı No:20-İst.1988

Yorum yapabilirsiniz...