Çevreci

Dükkânın ortasında küçük bir tüp vardı ve çevreyi ısıtan da bu tüptü.

Adamın biri dedi k:

—Biliyor musun bu tüp, şu anda oksijen yakıyor. Yâni bize çok lüzumlu olan oksijeni yakarak, dükkânı ısıtıyor. Zararlı…

Öteki cevap verdi:

—Evet… Aynen biz insanlar gibi yâhut bâzı insanlar gibi!

—Anlayamadım?

–Canım, biz de türlü ibâdetler ve faydalı işlerle, çevremizdeki insanlara yardımcı olmaya çalışarak… Mânevî, bilgi ve irfan dolu sohbetler veyâ hizmetlerle sağladığımız oksijeni, dedikoduyla, kıskançlık, haset ve öfkeyle yakıp; onu, işe yaramaz hâle getirmiyor muyuz?

—Haklısın…

—İşte… Mânevî zehirlenmelerimizin, ölümsüzlük demek olan

‘’Hayat Suyu’’nu bulamayışımızın asıl sebebi bu olsa gerek!

Kendi hayat kaynağımız olan oksijeni kendimiz yakıyor ve nefesimiz daraldıkça da bizden başka herkesi suçlamaya başlıyoruz.



Henüz Yorum Yapılmamış.

Bir Yorum Yapın