Dem bu dem vesselâm!

0
62

Bugün bir meclise vardım, oturmuş pend eder vâiz

Okur açmış kitâbını, bu halkı ağlatır vâiz

 

İki bölmüş cihan halkın, birini cennete salmış

Eliyle kürsüden birin tamuya sarkıtır vâiz

 

Çıkar ağzından âteşler, yakar şeytân-ı mel’ûnu

Sanasın yedi tamunun azâbı kendidir vâiz

 

Tamû’ya şöyle doldurmuş, içinde yok duracak yer

Ana yerleştirir halkı, acep hizmettedir vâiz

 

Yaraşır va’z ana hakka ki yanar yakılır her dem

Niyâzî’nin hemen cihanda ancak adıdır vâiz

Niyâzi Mısrî Hazretleri

Pend: Öğüt, nasihat.

Mel’un: Lânetlenmiş, kovulmuş.

Acep: Tuhaf, şaşılacak, acâip.

Tamu: Cehennem.

Yorum yapabilirsiniz...