Dua

0
219
Kubbealtı Lugatı

Hudâ, ki rûz-i ezelden asîl kıldı bizi,
Resûl-i Ekrem’e birgün vekîl kıldı bizi;

Taraf taraf, yedi iklîmi Hakk’a da’vette
Delîl kıldı bizi;

Sonra, bilmem ne oldu: baht-ı siyah,
Hacîl kıldı bizi…

O hacâletle büktü boynumuzu
Ve melûl ü melîl kıldı bizi…

Düştü, bir bir kopup, kanadlarımız…
(Azîz-i vakt idik… a’dâ, zelîl kıldı bizi!)

Bize heybet veren, Celâl’inden,
Nice yıllar, celîl kıldı bizi,

Kâinâtında Zât-ı Akdes’ine
Halîl kıldı bizi.

Sormayın, sormayın fakat: şimdi,
Hangi eller, sefîl kıldı bizi?

Ser-nigûn oldu tahtımız, Tanrı’m;

(Azîz-i vakt idik… a’dâ, zelîl kıldı bizi!)

Cebînimizde tecellî edip Cemâl-ül-Laah,

Bir zamanlar, cemîl kıldı bizi;

Elimizden gül açtı bâdiyeler…

Kerem kerem Yed-i Takdîr, Nîl kıldı bizi

Ve zemînin bütün susuzlarına

Sebîl kıldı bizi’

Yüzümüz yok ‘’Neden, niçin?’’ demeye…

(Azîz-i vakt idik… a’dâ, zelîl kıldı bizi!)

Yorum yapabilirsiniz...