Ey Aşıklar

0
230
Kubbealtı Lugatı

Ey aşıklar ey aşıklar mezheb ü din aşkdır bana

Gördü gözüm dost yüzünü yas kamu düğündür bana

 

Ey padişah ey padişah uş ben beni verdim sana

Genc ü hazinem kamusu sensin benim önden sona

 

Evvel dahi bu akl u can senin ile asl-ı mekan

Ahır yine sensin mekan uş varıram senden yana

 

Senden sana varır yolum senden seni söyler dilim

İlle sana ermez elim bu hikmete kaldım dona

 

Ayruk bana ben dimeyem kimseneye sen dimeyem

Bu kul o sultan diyernem işidenler kala dona

 

Dost aşka ulaşahdan dünya âhıret bir oldu

Ezel ebed sorar, ısen dün ile bugündür bana

 

Ayruk – bize yas olmaya hiç gönlümüz pas olmaya Zira

Hak’dan gelen avaz savulmaz ,düğündür bana

 

Ben aşkından ayrılmayam dergahından ırılmayam

Eğer benden giderisem senin ile varam bana

 

Ol dost beni veribidi var bu dünyayı gör dedi

Geldim gördüm hoş arayiş seni seven kalmaz ana

 

Kullarına va’deyledi yarın uçmak verem dedi.

Ol dostların sevindiği yarınım bugündür bana

 

Bu ah ile bu zar ile bu hikmeti kim ne bile

Bilse dahi gelmez ,dile tuttum yüzüm senden yana

 

Sensin bana can u cihan sensin bana genc-i nihan

Senden-dürür assı ziyan ne iş gele benden bana

 

Yunus sana tuttu yüzün unuttu cümle kendi özün

Cümle sana söyler sözün söz söyleyen sensin bana

 

Mezheb (A): Tutulan yol bk:

Uş: Bu

Gene (f): Hazine

Hikmet (a): Felsefe, gizli bi linmeyen nokta, ahlaki kı­sasöz.

Ezel (a): Başlangıcı olmayan geçmiş zaman.

Ebed (a:) Sonu olmayan ge­lecek

Dergah: (f): Kapı, kapı önü.

Irılmakl:Ayrılmak

Ârâyiş (f): Süs

Zâr (f): Sesle ağlama, inle­me, zayıf, dermansız

Genc-i nihan, (a): Gizli ha­zine

Assı: Fayda, kar Kendözün: Kendisini

Avaz (f): Ses, seda; .bağırtı,

Yorum yapabilirsiniz...