Hocalı Katliamı 2

0
52

Korkunç geceyi bir de şâhitlerden dinleyelim:
Cemil Cümşüdoglu Memmedov:

Ruslar tanklar ve bataryalarla şehre girerek evlerimizi dar­madağın ettiler. Arkalarından Ermeniler geliyorlardı. Beş yaşın­dakı torunumu alıp ormana kaçtım. Bir süre karın altında kal­dım. Çocuk donmasın diye elbisemi çıkarıp çocuğa sarmıştım. Artık takatim kalmamıştı. Nehçivanik köyüne gidip Ermenilere torunuma acımalarını söyledim. Beni tahkir edip komutana ver­diler. 0 da bizi hapsetmelerini emretti. Burada çok sayıda kadın ­kız, çocuk vardı. Sonra bizi Askeran’a getirdiler. Karım, kızım, eniştem oradaydı. Onlar tırnaklarımızı çektiler. Zenciler ha­vaya sıçrayıp, yüzüme tekme atıyorlardı. Çok işkenceden sonra beni Ermeniler ile değiştirdiler. Karım, kızım ve torunumdan hiç haber alamadım.

Seriye Talibova:

Gözümün önünde 4 Mesket Türk’ünün, 3 komşumuzun ba­şını Ermeni askerinin mezarı başında kestiler. Rus askerleri ile Ermeniler birlikte, anne babalarının önünde çocuklarına işkence yapıp öldürdüler. Sonra cesetleri buldozerlerle dereye döktüler.

Cemal Allahverdioglu Orucov:

16 yaşındaki oğlumu kurşunladılar. 23 yaşındaki kızımı iki ikiz oğlu ve 18 yaşındaki hamile kızımi elimizden aldılar.

10 yaşında Ramil Hasanov:

Ermeniler gelince ormana kaçtım. 3 gün aç susuz orada kal­dım. Susuzluktan ölüyordum. Çokça kar yedim.

Sinan Abdullayev:

Bir gün ormanda kaldıktan sonra Ermeniler bizi bulup Aske­ran’a getirdiler. Ruslar, Ermeniler, küpeli zenciler çocukların önünde bana işkence ettiler. Sonra bizi içine su doldurulmuş zir­zemiye attılar. Sonra boğulmamaları için çocukları bir gün kuca­ğımda tuttum.

Hatice Abdullayeva:

Bir süre yalın ayak ormanda kaldıktan sonra babam, annem ve 16 yaşındaki kız kardeşim soğuğa dayanamadılar. Sağ kalan Hocalı’lar ile beni de esir ettiler. Bizi bir gün aç-susuz döşemesi­ne su doldurulmuş zirzemi de hapsettiler. Daşnak, esirlerle değiş­tirildim. Şimdi iki ayağımdan da mahrumum.

Mirza Allahverdiyev:

Ermenilerin saldırısından sonra ormana kaçtık. Burada 3 gün aç-susuz kaldık. 28 şubat akşamı bizi kuşattılar. Bizi Aske­ran’da ölüm hücresine aldılar. Her gün birkaç adamı götürüp öl­dürüyorlardı. Vahşiler başıma korkunç darbeler indiriyordu. Al­tın dişlerimi kerpetenle çıkardılar. Iki kaburgami kırdılar. 18 gün sonra bizi değiştirdiler. Babamı, iki kardeşimi, kardeşimin oğlu­nu öldürdüler.

Salman Kasimov:

Ermeniler Hocalı’ya girdiğinde hepimiz ormana kaçtık. Ilk once 300 kişi kadardık. Gülaplı’ya doğru gidiyorduk. Orada Er­meniler topluluğun önünü kestiler. (çatışmada Abdullah’ı öldür­düler. Herkes kaçıp dağıldı. 11 kişi kaldık. Tevfik’in annesi yanı­mızda öldü. Ben paltomu onun üzerine örttüm. Sonra muhasara­dan çıkmak için ilerledik. Ama nereye gidersek Ermenilerin ar­kamızda olduğunu hissediyorduk. Yediğimiz ancak kardı. Hepi­miz halden düşmüştük. Geçtiğimiz yerlerde çok ceset vardı.

Görüştüğüm Hocalıların hepsinin acı sonuna yanıyorum. Onları kendime en yakın kardeş sayıyorum. Hocalılı herkes mâsum, arkasız insan tesiri bırakıyor üstümde. Ama Gülalı Mehra­liyev’in olayını hiç unutamıyorum. Gülalı’ nın çektiği acı çok ağır acıdır.

Gülalı Mehraliyev:

“6 gün kadar ormanda kaldık. Aç-susuz ormanda kızımla me­şakkatler çektik. Gece ormanın ürkütücülüğü, soğuğu, ayazı devamlı beklenen Ermeni korkusu zavallı kızımın ödünü kopardı. Zavallı yavrum dayanamadı”. Güleli bey için için ağlıyordu. ” Ku­rumuş bir halde kızımın cesedinin yanında oturdum. Bedbaht kızıma göz yaşı dokuyordum. Yavrum 20 yaşındaydı. Sekiz ay önce düğünü olmuştu. Dişimden tırnağımdan artırıp kızıma çeyiz almıştım, düğün yapmıştım. Şimdi zavallı yavrum toprağa uzanmıştı. Halsiz, hareketsiz uzanmıştı. Zavallı kızımdan güçlüklede olsa ayrıldım. Ormanda yürüyordum. Şelli istikâmetine yönelmiştim. Ermenileri gördüm. Bir kütüğün içerisine saklandım. Er­meniler şans eseri beni görmedi. Bir müddet kütüğün içerisinde kaldım. Korkudan çıkamıyordum. Sonra bin bir güçlükle Ag­dam’a gelip çıktım. Ancak kızımın cesedinden nigârânım. Bir tek onu getirip, onu gömebilseydim huzura kavuşurdum. Cesedin yeri çok iyi aklımda ama oraya gitmek mümkün olacak mi?”

PAYLAŞ
Önceki İçerikHocalı Katliamı 1
Sonraki İçerikHocalı Katliamı 3

..1987 yılında kurulan Kütahya Aydınlar Ocağı Derne­ği başkanlığını uzun yıllar yürüten Uğurel, hâlen (KÜMAKSAD) Kütahya Mevlânâ Araştırma Kültür San’at Derneği’nin de başkanı olarak mûsikî, kültür ve san’at faaliyetlerini sürdürmektedir.

Yorum yapabilirsiniz...