Ey Aşıklar

0
274

Ey Aşıklar, Ey Aşıklar, Aşk Mezheb Ü Dindir Bana

Ey aşıklar ey aşıklar mezheb ü din aşkdır bana
Gördü gözüm dost yüzünü yas kamu düğündür bana

Ey padişah ey padişah uş ben beni verdim sana
Genc ü hazinem kamusu sensin benim önden sona

Evvel dahi bu akl u can senin ile asl-ı mekan
Ahır yine sensin mekan uş varıram senden yana

Senden sana varır yolum senden seni söyler dilim
İlle sana ermez elim bu hikmete kaldım dona

Ayruk bana ben dimeyem kimseneye sen dimeyem
Bu kul o sultan diyernem işidenler kala dona

Dost aşka ulaşahdan dünya âhıret bir oldu
Ezel ebed sorar, ısen dün ile bugündür bana

Ayruk – bize yas olmaya hiç gönlümüz pas olmaya Zira
Hak’dan gelen avaz savulmaz ,düğündür bana

Ben aşkından ayrılmayam dergahından ırılmayam
Eğer benden giderisem senin ile varam bana

Ol dost beni veribidi var bu dünyayı gör dedi
Geldim gördüm hoş arayiş seni seven kalmaz ana

Kullarına va’deyledi yarın uçmak verem dedi.
Ol dostların sevindiği yarınım bugündür bana

Bu ah ile bu zar ile bu hikmeti kim ne bile
Bilse dahi gelmez ,dile tuttum yüzüm senden yana

Sensin bana can u cihan sensin bana genc-i nihan
Senden-dürür assı ziyan ne iş gele benden bana

Yunus sana tuttu yüzün unuttu cümle kendi özün
Cümle sana söyler sözün söz söyleyen sensin bana

Yunus Emre

Mezheb (A): Tutulan yol
Uş: Bu
Gene (f): Hazine
Hikmet (a): Felsefe, gizli bi linmeyen nokta, ahlaki kı­sasöz.
Ezel (a): Başlangıcı olmayan geçmiş zaman.
Ebed (a:) Sonu olmayan ge­lecek
Dergah: (f): Kapı, kapı önü.
Irılmakl:Ayrılmak
Ârâyiş (f): Süs
Zâr (f): Sesle ağlama, inle­me, zayıf, dermansız
Genc-i nihan, (a): Gizli ha­zine
Assı: Fayda, kar Kendözün: Kendisini
Avaz (f): Ses, seda; .bağırtı,