Bizim geleneğimizde, Şubat ayı sonu ve Mart ayı başında birer hafta ara ile havaya, suya ve toprağa düşerek sıcaklığın yükselmesine sebep olduğu kabul edilen ısıtıcı kuvvete “Cemre” deniyor.
Bu kelime, “Ateş hâlindeki kömür” demek olan “kor” anlamındadır.
İşte, tabiatın, -zamânı geldiğinde- kimden ve nasıl emir aldığını anlayamadığımız bir şekilde canlandığını, sararmış ot ve yaprakların yeniden yeşile boyandığını görmüyor musun?
Bütün kâinat, her an hücrelerini yenileyip yeni bir hayâta başlıyor da, sen -insan olarak- tabiatın bu uyanışından kendine hiç pay çıkarmayacak; kendini tabiattan apayrı bir varlık zannetme şaşkınlığını terketmeyecek misin?
Her nefesle, insana da inmekte olan “Cemre”yi görmeyecek misin?
Sende de toprak, sende de hava sende de su ve ateş yok mu?
O hâlde… Silkin! Tabiattan ilham al… Kapkara kömürü-toprağı şekilden şekle, renkten renge kavuşturan ve her varlığı canlı kılan tılsıma; “Cemre” ye bütün varlığınla teslim ol… Aşk’ı bul, kurtul!
