(Bütün gece yağmur yağdı ve yorgun bir su sesi, bütün gece boyunca uzayıp gitti.
Güneşle berâber bulutlar parçalanmış, yağmur da dinmişti. Yalnız yapraklarda, olukların ve saçakların kenarlarında bir çok ağladıktan sonra gülen, fakat hâlâ kirpiklerinde gözyaşı parlayan bir çocuk gibi, iri iri damlalar sallanıyordu. Bunlar bâzen birbirleriyle birleşerek ağırlaşıp düşüyor, bâzen de rüzgârın gizli eli ile yerlerinden koparılarak baş aşağı atılıyorlardı. Üstlerine güneş vuran bu damlacıklar kâh safran, kâh menekşe rengini alıyor, kâh yeşil bir yüzük taşı gibi parlıyor, fakat âkıbet düşüp kayboluyorlardı.
Damlalar, güneşin kendi vücutlarını ayna düzüp keyiflenirken, nasıl âkıbetlerinden gâfil iseler, biz insanlar da, hayat yaprağının ucunda adem/yokluk/ uçurumuna doğru sarktığımızdan habersiz, rahat ve müsterih zevk süren birer damlacıktan başka neyiz bilmem ki?)
–Sâmiha AYVERDİ–(Yusufçuk’tan)
……………………………………