KÖTÜ MÜZİK DİNLEYEN ADAM, BİR SÜRE SONRA KÖTÜ DÜŞÜNMEYE MAHKUMDUR!
“Ben arabesk seviyorum, beni rahatlatıyor” deyip o pespaye, ağlak, isyan dolu şarkıları kulağınıza dolduruyorsunuz. Zannediyorsunuz ki sadece müzik dinliyorsunuz. Hayır efendim! Siz aslında kendi ruhunuzu, estetik algınızı ve zihninizi yozlaştırıyorsunuz.
Bakınız, musiki sadece bir eğlence veya arka plan gürültüsü değildir; musiki matematiktir, ahenktir, medeniyetin en üst seviyedeki tezahürüdür. Bizim ecdadımız şifahanelerde hastaları su sesi ve musiki makamlarıyla tedavi ediyordu. Neden? Çünkü iyi müzik ruhu yüceltir, zihne nizam verir.
Şimdi bakıyorum, sokakta, arabada bangır bangır bir gürültü! Sözleri deseniz lügat fukarası, bestesi deseniz üç akorluk bir bayağılık. Sürekli bir “kader kurbanıyım”, “bittim”, “mahvoldum” edebiyatı. Bu uyuşukluktur azizim! Bu, vasatlığın ve tembelliğin sese bürünmüş halidir.
Itrî dinlemeyen, Dede Efendi’nin o muazzam derinliğini hissetmeyen; öte yandan bir Bach, bir Vivaldi, bir Mozart’ın o muazzam çok sesliliğine tahammül edemeyen bir kulak, sağır bir kulaktır. Müzik zevki düşen bir toplumun mimarisi de çirkinleşir, edebiyatı da sığlaşır, insan ilişkileri de kabalaşır. Estetik duygusu gelişmemiş bir adamın zarif düşünmesi, zarif yaşaması beklenemez.
Zinhar, “Zevkler ve renkler tartışılmaz” safsatasına sığınmayın. Kalitenin bir standardı vardır; bayağılığın ve pespayeliğin zevki olmaz!
Bu akşam o gürültülü, isyankar ve ağlak çalma listelerinizi bir kenara bırakın. Açın bir klasik müzik bestesi veya bir Münir Nurettin Selçuk dinleyin. Ruhunuzdaki o ucuz müzik tortusunu temizleyin ve sessizliğin içindeki ahengi keşfedin.”
Prof. Dr. İlber Ortaylı