Herkes bu meydana bir zafer için gelir; ben ise, sâde sana yenilmek için geldim.
Bu dünyâda herkesin bir iddiâsı vardır; benim ise senin fermânından başka bir icâzetim yok. Amma bunu kimseye anlatamıyorum; kimsede bunu bilmeye istek yok.
Düşüncenin eteği, gözle görülür kıymetlere bağlı kaldıkça, insan oğlu, aşkın kudret ve tasarrufu fezâlarında olup bitenleri nasıl tecessüs edebilir?
Desem ki: Ben ortada bir sebepten başka şey değilim. Buna kimi inandırabilirim? Yediğimiz bir lokma ekmeği, içtiğimiz bir yudum suyu, kana çeviren uzviyet gibi, gönlüme gizlice yol bulan bir aşk lokmasının da, bu gönülde feryatlara, göz yaşlarına, ızdıraplara, zevklere istihâle ettiğini anlatabilir miyim?
Evet dostlarım, ziyânı yok, beni anlamayın, iftira edin, vehminiz kalıbına dökün, çekiştirin, zanlarınız teknesinde yuğurun; hepsi de helâl olsun. Hattâ izin verin, bu mezat olan, yağmalanan varlığın her parçası bir elde kalırken, ona sizinle berâber ben de pey süreyim! Amma şuna inanın, şunu bilin ki, herkesin bir zafer için geldiği bu meydana, ben sâde ona yenilmek için gönderildim.
–Sâmiha AYVERDİ–(Yusufçuk’tan)