Size belki garip hattâ paradoksal gelecek bir şey söyleyeyim mi?
Esas îtibâriyle bu dünyâda korkulacak hiç kimse ve hiç bir şey yoktur. Yalnız ve yalnız bizzat insanın kendisi vardır.
Zîra bizi korkutabilecek her üzüntülü hâdise, bizzat bize bizden gelir.
Nasıl mı?
İnsanoğlunun kaderi, tâlihi, mukadderâtı, şuuraltına birikmiş olduğu iyi veyâ fenâ tohumlarda gizlidir ve bunlar, sırası geldikçe sürer, fışkırır ve meydana gelir.
Şuuraltımız öyle bir tarladır ki her ne ekersek onu fazlasıyla biçmemiz mukadderdir.
Biber eken kimse şeker kamışı kesemez. İşte böyle olunca, kaderimizin mîmârı biz kendimiz oluruz.
Şu halde ne diye başımıza gelen herhangi bir sıkıntı veya kederden başkalarını mes’ul tutmak cehâletini gösterelim?
Sâmiha Ayverdi, Hâtıralarla Başbaşa