Seninle helva yapalım mı?

Yapalım.

Yağ benden, şeker benden; ocak benden, un benden. Kabını sen bul! Tamam mı?

Tamam.

Benden söz etme.. Adın “helvacı”ya çıksın; hem dağıt, hem ye!

Oldu.

Od uyandı, yağ kızdı; un kavruldu, şerbet hazır.

Haydi, ver kabını!

Kabım mı?

Evet, kabın! Can helvası, can kabında yapılır; ver canını! Adına helvacı desinler,

hem ye, hem yesinler.

***