Sen Söyle

0
298

Ağlayan adam, yalvarır gibiydi; ağladığı yer, bir kuyunun dibiydi:

‘’—Günlerden bir gün, tutup, derûnumda bir yara açtın.

O gün – bugündür ne yara bitti, ne merhem tükendi… Ne yara iyileşti, ne merhem yetti.

Sevdiklerinin başı için; ne yara bitsin, ne merhemin tükensin. Çünkü, yara da sensin, merhem de!

Gönlümdeki bu tatlı yaradan öyle ahlar yükseliyor ki; bunları senden başkası duymuyorsa, bunun sebebi, ahların da senden ibâret oluşudur.

Derûnumdaki ahları dile getirmeye kelâm yetmiyor. Kelâm, merâmımı ifâde etmekten âciz!

Ve dil de, söz de sen olmalısın ki; merâmım ifâde bulsun, başka bir ifâdeye ihtiyâcım kalmasın.

O hâlde, işte aradan çekiliyorum; sen, seninle konuşa dur! Sen, seni anlatmada elbet mâhirsin. Bana düşen, bu harfsiz ve sözsüz hasbıhâle kulak kabartmaktır.

Sen söyle Efendim!

Ve beni,kulak misâfirin olacak kadar mahremin say..Lûtfet!’’

CEVAP VER

Yorumunuzu girin
Lütfen isminizi girin